Lectori salutem!
Oftewel lezer gegroet!
Vandaag heb ik een aparte ervaring die ik graag met je wil delen. Voor een aantal mensen die me bijstaan in mijn afvalstrijd wil ik dit verhaal tikken, dus dump ik het ook maar hier om het te delen met de trouwe lezer van mijn weblog.
Tot nu toe heb ik geen enkel log gewijd aan mijn afvalstrijd, de recente logs gaan alleen maar over mijn internetshow Tabula Rasa op de woensdagavond. Ik volg mezelf op camera zoals iedereen weet om, bij hopelijk een groot succes van het verliezen van maarliefst 100 kilo, een documentaire te kunnen presenteren om mijn mede dikzak een stukje inzicht te verschaffen over structureel gewichtsverlies.
Vanavond had ik wat Oprah zou noemen een 'aha' moment; een flits van verlichting, een moment van helderheid. Een ervaring die je moet koesteren en waar je eigenlijk even stil bij moet staan om het volledig tot je door te laten dringen.
Watskeburt???
Het is vandaag 14 februari. Een erg beladen dag emotioneel gezien. Het is de dag waarop mijn broer in 2002 is begraven na een noodlottig ongeluk op de 10e. Dezelfde dag als dat de vader van Joran is overleden trouwens. Ik was de afgelopen dagen toch al niet te genieten door het oud zeer en een aantal issues die in me spelen, vandaar dat ik eigenlijk geen 'nee' durfde te zeggen toen Cora voorstelde om op Valentijnsdag een hapje te gaan eten. Voorwaarde was wel 1) geen friet 2) geen toetje, dus gewoon iets met een lekker stuk vlees, wat groente en een pasta, aardappeltje of rijst, maar geen met transvet doordrenkte patat! Daarvan heb ik de afgelopen jaren al veel te veel van binnen gekregen dat ik de nu de vetreserve van een walrus met me meedraag.
Eenmaal aangekomen bij de Griek bestelde ik een vleesschotel. Een paar maanden terug at ik 2 van die schotels in mijn eentje op! Ja, dat heb ik gefilmd. Ik zat net in mijn editing software die beelden terug te kijken en ik zit er hoofdschuddend bij. De afgelopen tijd is mijn maag gewend geraakt aan minder eten en dit keer kreeg ik niet eens 1 schotel op! Verbouwereerd zat ik daar in de Griek te staren naar mijn bord, maar ik kon niet meer. 3 kleine stukjes vlees had ik al op, te weten een souflaki, een ossehaasje, een varkeshaasje en een beetje giros. Het vetste vlees, de giros, bewaarde ik als laatste, maar een groot broodje shoarma bleef liggen. In gedachten verzonken probeerde ik te herinneren wanneer ik voor het laatste mijn bord niet had leeggegeten. Ik zou het niet meer weten. Ik was in shock! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijvertellen dat het een schotel was uit de grotere categorie en dat ik eerst mijn salade opat voordat ik aan het vlees begon. Salade eten kan niet verkeerd zijn natuurlijk. Toen ik ooit die 2 schotels at gingen alle stukjes rouwkost toedeledokie de vuilnisbak in, dus dat is al een grote verandering.
Ik bekeek opnieuw de kaart om nou eens te vergelijken wat het verschil was tussen de grote categorieën schotels, de middenmoot en de kleine schotels. Bij alle schotels krijg je salade en wat groente. Bij alle schotels krijg je rijst en wat vlees. Het verschil is de hoeveelheid vlees. Nu blijkt dat ik een grote schotel niet op krijg, terwijl ik met flinke trek eraan begon, wil dat zeggen dat ik voortaan geen supersize gerechten moet kiezen. En dat terwijl ik mezelf ook gefilmd heb een tijdje terug dat ik bij onbeperkt eten bij de Chinees maarliefst 10 borden wegvreet!
Bij het hoofdgerecht werd een schaaltje friet geserveerd. Ik heb welgeteld 2 Belgische frieten op. Van de week had ik zelf patat gemaakt met 0% vet uit de oven. Nu wilde ik eens goed het verschil proeven. Ik at een frietje en proefte gewoon meteen het vet. Nu ik al weken vetarm eet en kook ben ik dat ontwend. Een goor gevoel ging door me heen. Dit is dus precies wat ik tot ik op mijn streefgewicht NIET moet doen. Nog eentje om het zeker te weten, ook het 2e patatje maakte me niet enthousiast.
Cora en ik besloten ondanks de afspraak 1 toetje met zijn 2en te delen. Een bananasplit kwam op tafel. Toen besefte ik 'wat doe ik?!?!?'. Ik zit mieters vol, waarom doe ik dit? Ik proefde een hap en constateerde dat het lekker was. Bij hap nummer 2 constateerde ik wederom dat het lekker was, maar dat het me niet dusdanig enthousiast maakte. Ik zit al bomvol en de gedachte dat de volvette slagroom mijn aderen aan het dichtslibben was deed me stoppen. Ter vergelijking een tijdje terug bestelde ik na het onbeperkt spareribs eten een toetje wat voor 2 personen bedoeld was.
Dit zijn de momenten waar mijn zoektocht naar moet leiden. Ik hoop over een jaar mijn gewicht kwijt te zijn en dat ik een boekvorm en/of documentaire vorm echt een verschil kan maken voor mensen die net als ik jaar in jaar uit met hun gewicht tobben.
Toen ik De Gouden Kooi in kwam leek het vrijwel ondoenlijk om ooit te gaan winnen. Ik werd afgemaakt als een mak schaap de eerste paar weken. Enorm sterke persoonlijkheden die gesetteld waren in het spel als Natasia (overschreeuw haar maar eens haha!), Brian (niet weg te krijgen!) en Huub (de mastermind van snode plannen) hadden de touwtje in handen. Mijn leven leek verloren. Veel problemen met mijn moeder thuis, waar ik niet naar terug kon keren. Cora kende ik nog niet zo lang toen en die relatie was erg onzeker en mijn vertrek naar de Kooi had het al helemaal wankel gemaakt. Zwaar obees zijnde, was mijn kans op de arbeidsmarkt klein. Ik was het spel aan het verliezen en was op een haar na totaal verloren. Wat was mijn uitweg? Ik had niets meer. Ik vocht terug als "Terror Jaap" en wist met een uigekiende strategie uiteindelijk tegen alle verwachtingen in het spel te winnen.
Nu heb ik jaren lang mijn lichaam verwaarloosd. Van kleins af aan is het bij mij al fout gegaan merk ik nu ik met professionals mijn leven analyseer. Alles wat vet en suikerrijk is heb ik naar binnen gewerkt met als gevolg een zware eetverslaving. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal! Hoewel mijn maag de Griekse schotel niet meer aankon vandaag, weet ik dat alleen maar minder en gezonder eten, dat alleen maar afvallen, niet de lange termijn oplossing is. Gisteren lag ik in bed ook over chocola te fantaseren?! De mentale weg zal nog lang zijn om te veranderen, net als genoeg andere factoren die ik aan het onderzoeken ben.
Maar laat 1 ding duidelijk zijn. Ik wil, ga, zal en moet 100 kilo afvallen; al moet ik dat met de dood bekopen. Het zij zo. Ik ga nog liever dood dan dat ik het niet haal, want overgewicht verpest mijn leven. IK HAAT HET.
Alle critici, gevestigde namen, bekende wetenschappers etc zullen me uitlachen. Maar ik ga het obesitas vraagstuk oplossen, al kost het me elke cent die ik heb.
Niemand anders kan mij stoppen dan ik zelf. LOSSER DE LOS LOS
Adios,
Jaapieooo