Ik krijg veel brieven van fans met teksten als "ik vond je helemaal niets, maar nu ben je top!". Watskebeurt met ome Jaapieoooo? Mijn entree weken waren zwak, laf, passief..of om mijn eigen woorden te gebruiken die ik in de eerste paar weken slechts tegen de verbaal nucleaire kabouter in kon brengen...CRAP...ONZIN. Ik was toen ook een 'crappy character'. Fucking hel, nu smeer ik crap aan de pleebril (zie fotoboek) om Eric's gast te terroriseren.

Ik ben totaal omgeslagen. Iets dat heel logisch te verklaren valt uit mijn karakter. Ik ben iemand die er de brui aangeeft, opgeeft, het niet meer ziet zitten, depressief wordt, het afraffelt etc. OF ik ben juist volledig het tegenovergestelde. Dan ben ik een die hard doorzetter die extreme risico's durft te nemen, zelf fysiek gevaar accepteert. Ik voel me dan niet te stoppen, ik ben dan niet te stoppen. Dan ben ik de perfectionist die zoekt naar optimaliteit. 99% is dan niet genoeg. Dan voel ik me heroisch en euforisch. Ik heb dan de drang om op metaniveau de wereld te willen redden, te verbeteren.

Ik ben het klassieke voorbeeld van een ras 'borderliner'. Borderline valt onder de categorie persoonlijkheidsstoornissen. Borderline is de Engelse term voor 'grens'. Het houdt in dat je een karakter hebt waarbij je veel wisselt tussen gemoedstoestanden. Extremiteit is het sleutelwoord. Van extreem opgetogen kan je 'ineens' volop depressief doen. Administrator van deze website en goede maat, Servant Sjoerd, heeft me vaak zo meegemaakt. Van een situatie waarin ik actief rare kwibussen in het uitgaansleven aan het afzeiken was (en Sjoerd filmen), kon ik me dan 'ineens' terugtrekken in een hoekie van de kroeg en daar gewoon ff mijn momentje in mijn uppie pakken. Dat 'ineens' is het mysterieuze element. Het slaat allemaal terug op prikkels die op me af komen en de context waarin die prikkels plaatsvinden.

Ik kwam binnen in de kooi en ik merkte dat mijn positie kansloos was. In die tijd heerste de opvatting "we kicken elke nieuwe er meteen unaniem uit, ook al vinden we die persoon aardig of geil" erg sterk. Ik kon me ook totaal niet in de groep plaatsen en vertoonde voortdurend een typische borderline kenmerkje dat 'cognitieve dissociatie' wordt genoemd. Dat is een copingmechanisme die je uit de realiteit trekt en je in jezelf doet keren. Ik staarde vaak als een wezenloze voor me uit (wat Natasia wel 100x heeft aangegeven) en probeerde alle opties die ik had te berekenen. Dit was een hopeloze zaak, aangezien de kooi megasnel gaat en er niks te plannen of te bereken valt.

Ik voelde me ook totaal onbegrepen door een stokbrood die van alles uit me wilde trekken, maar wat toch nooit zou lukken als ik niet in mijn draai zit. Het stokbrood benaderde me op een dictatorachtge manier die een hele slechte uitwerking op me had. Ik heb me voorgenomen mezelf NOOIT maar dan ook echt nooit, nooit meer te laten behandelen zoals ik de afgelopen jaren ben behandeld. (koop mijn nog te publiceren autobiografie en je leest er alles over) Die prikkel leidde tot een situatie van de grote dikke middelvinger, fuck 'm all, ik staak. Wel opvallend dat met het verdwijnen van het stokbrood ik pas echt goed los ben gekomen. Cora begrijpt dat zo goed, zij weet dat ik iemand ben van details en als het me stoort dat ik volledig blokkeer (als bijvoorbeeld mijn cola light die ik op de boodschappenlijst zet niet wordt geleverd). Aan de andere kant weet Cora ook dat bepaalde configuraties van details/omstandigheden me booming kunnen maken. Cora maakt mijn kracht in me los, doordat zij weet wat ik nodig heb. Het is ook niet niks om met mij om te gaan. Geen disrespect voor stokbroden, want ik ben fucking ingewikkeld om te controleren. Bij mij is echt een op maat gemaakte aanpak nodig, Einstein begrijpt dat. Daarom loopt alles nu zo flex. Wat the fuck?!?! Loop ik hier te lullen over stokbroden en Einstein?! Ik sla weer door merk ik! Oke, nu weer ff serieus verder...

Een sneeuwbal effect volgde, waardoor ik steeds meer in mezelf gekeerd raakte. Ik gaf het winnen op miljoenen kwartjes op. Ik berekende dat mijn kansen miniem waren om te winnen. Ik besefte nog meer dat ik echt, maar dan ook echt echt een aparte gozer ben. Toen ik hier net binnen kwam werd ik eind februari geridiculiseerd door mijn medebewoners. Ik weet nog goed dat de groep me een aansteller noemde, want iedereen heeft wel wat meegemaakt in zijn verleden zo werd er gesteld. Ik kon er ook niet krachtig verbaal tussen komen, omdat ik toegaf aan mijn angsten. Angsten die er waren ingestampt door mensen in mijn leven die het weliswaar goed bedoeld hebben, maar waarvan de stempel op mij toch wel netvliesbrandachtig is geweest. "Het zijn fata morgana's Jaap", "Ik geloof niet in je boek", "Je staat straks bij de sociale dienst", "Je vindt nooit een baan". Ik gaf toe aan de angsten dat ik mezelf sociaal wenselijk in de villa moet gedragen, omdat als ik niet mocht winnen....ik totaal niks over heb. Als ik de gefrustreerde kant van Jaapie eruit laat komen (wat nu al een beetje is gebeurd) dan ben ik niet meer het rolmodel manager waar een groot bedrijf naar zoekt haha. Een google search op mijn naam en ik ben het zaad.

Jaap de exteme nietsnut was geboren.....waar kwam dan het omslagpunt? De context veranderde dusdanig dat ik toch omsloeg naar een andere mentaliteit.

In de eerste paar weken schreven Cora en ik heel veel over alles wat er in mij en haar speelde. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik een vrijbrief kreeg om alles te doen wat ik wil doen om te winnen, behalve dames van lichte zeden uitwonen. Ik kon ook niet voor de kooi alles goed doorspreken met Cora, omdat mijn selectieproces razendsnel ging en ik niet wist wat ik precies in de kooi mocht wachten.

Nicolaas maakte ook veel in me los. Zoals Keynes de grondlegger is van de moderne economie, zo is Nicolaas de grondlegger van de Gouden Wetten hoe het spel te spelen. Nicolaas is een fokking martelaar, hij stierf een speltechnische dood bij het uitdragen van zijn principes. De indoctrinatie van de wetten van Nicolaas maakten in mij de wil om te winnen weer los.

Het feit dat zowel Tas als Amandaatje, mijn vermeende dushi's, me wegstemden terwijl ik dacht dat we een solide pact hadden, deed me doorflippen. Brian hield me er wil in, mijn ass hing aan een draadje. Ik schatte in dat het toch niet lang zou duren, voordat ik er uit zou worden gekickt dat ik maar eens lekker relaxed begon te leven. Fuck de afwas, ik ben toch de volgende keer weg. Fuck de goede manieren, ik ben toch de volgende keer weg. Fuck 'm all, ik doe wel lekker mijn eigen ding.

Ik was zo afgepist, dat ik op mijn weblog mijn medebewoners ging afzeiken. Wat vrienden van mij me al zovaak gezegd hadden, kwam uit. Ik kreeg veel respons in fanmail. Ik hoorde van Servant Sjoerd op de familie & vriendendag dat de teksten die ik schrijft op internet booming zijn. Ik schrijf al jaren. (zie oude post) Het is moeilijk om te geloven in je eigen talent, in de mogelijkheden die er liggen als je het leven zo hard hebt leren kennen als ik dat heb. Ik geloofde weer in mezelf, in mogelijkheden die veel meer bij de persoon liggen die ik authentiek ben. Fokking hel, zie je mij nou echt personeel managen? HAHAHA ik ben een fokking alto, het enige wat ik kan is mensen afzeiken, humoristische verhalen vertellen, de stand up comedian uithangen en klagen over van alles en nog wat. Angsten voor het zinloos solliciteren voor een van 9 tot 5 job heb ik niet meer. Het is niet mijn ding. Zoals Sjoerd al zei voordat ik de kooi inging. "Jaap moet aan de wereld getoond worden". Mijn vader is er heilig van overtuigd dat commercieel succes te behalen valt met mijn schrijftalent. Voor de kooi hielp hij me met het structureren van mijn materiaal, hoe startkapitaal aan te trekken etc. Mijn pa zei zelfs dat als ik moest kiezen, "offer alle vrouwen voor de kooi op". Hij geloofde er ook heilig in dat er wel wat uit de kooi komt rollen waar ik mee verder kan in mijn leven, mocht ik niet winnen. Die vent is net zo bizar als ik, dus ik heb vertrouwen in zijn oordeel.

Al deze factoren brachten in mij een omslag te weeg die op zijn zachts gezegd frapant genoemd kunnen worden. Weet je? Voor mij is het allemaal zo duidelijk, het ligt precies in lijn met hoe mijn leven de afgelopen 24 jaar is gelopen en hoe ik ben gevormd. Dat is het mooie van Jaapieoo {al zegt Jaap het zelf :)}. Hij is net zo intelligent als hij gek is. Tezamen met een ijzersterk geheugen en analystisch vermogen is hij wel instaat om door zijn psychoses en neuroses heen te kijken, ze te onderkennen, er mee te leven. Maar oplossen of er goed mee omgaan is een totaal ander verhaal. Het lukt gewoon niet. Jarenlange therapeutische sessies hebben hem wel aan meer inzicht geholpen (thx verzorgingsstaat!), maar het implementeren van "oplossingen" lukt voor geen ene meter. Ik ben gevormd, ik ben gek, face it. Ik ben onredbaar en onhandelbaar. Dat is gewoon wie ik ben.

Ik zou nu zo graag wat gevoelens & gedachtes willen uitspreken die ik de eerste weken had. In geuren en kleuren Jaapstijlachtig beschrijven wat er in me omging bij bepaalde situaties en waarom ik koos voor de keuzes die ik maakte. Enerzijds is het zo mooi om te vertellen en om voor jullie te lezen, omdat het een serieus stukje dramatiek bevat, maar toch ook weer rollen bollen van het lachen als ik het dan vergelijk met wat ik op dit moment allemaal denk & voel en waar dat dan weer op gebaseerd is. Dat bewaar ik nog even voor mijn autobiografie. (voorbeeldje: waarom ik in de begin weken geen geluid wilde maken bij het poepen en nu mijn pis, schijt, kots en schaamhaar door slaven Palma & Natasia laat opruimen)

Ik merk dat ik steeds meer toegeef aan het stukje narcisme in me. Narcisme is een term uit de psychologie. Het is een vorm van gedrag die wordt gekenmerkt door een obsessie met de persoon zelf, gebrek aan inlevingsvermogen, egoïsme, dominantie en ambitie. Hmzzzz misschien hebben mijn ''fuck m all" instelling en mijn voortdurende geklaag er wel iets mee te maken?! HAHAHA. Ik werp een muur om me heen waar niets of niemand doorheen kan komen.

En nu?

Ik zou het echt niet weten, ik ben Einstein niet. Ik ben Jaap de psychopaat. Ik zie het wel.....

mvg,

De autobiografie.