Ik heb na het vertrek van Cora vanmiddag om 16:50 moeten vechten tegen een dreigende depressie. Ik voelde me hopeloos, toekomstloos en kansloos. Ik wist niet meer wat ik moest doen.

Haar tranen braken mijn hart in duizend stukken. Ik kan hier alles, maar dan ook echt alles aan. Ik rol door vuilnis, onderga een harsmarteling, ben door Carlos bedreigd met fysiek geweld, Judith heeft me trachten aan te vallen, mijn tand valt uit mijn bek, ik ben half doof, wondroos teistert mijn tere huidje etc. Cora maakt me kwetsbaar. Ik voelde me daarstraks niet de Godfather, ik voelde me niet King Jaap. Ik kon alleen maar de machteloosheid voelen die me al 5 jaar achtervolgd na de dood van mijn brother in een auto ongeluk.

Ik werd geridiculiseerd bij mijn binnenkomst in de kooi door mijn medebewoners om de dingen die ik vertelde over mijn verleden en leven. Brian had begrip, als enige. Kon verder denken, wilde verder denken, liet me toe. Respect voor Brian's menselijk inzicht, ondanks dat we opponenten om een miljoen euro zijn.

Ik besef nu dat er nooit een andere weg zou kunnen worden ingeslagen dan ridiculisering van hetgeen waar ik mee zit. Diep begrip komt pas als de volledige context duidelijk is. Zolang dat niet het geval is, zijn er slechts flarden duidelijk. Ik kan ook niet teveel prijsgeven, omdat dit een bikkelhard spel is. Ik kan ook niet teveel prijsgeven, omdat ik mensen van het thuisfront geen pijn wil doen, om dingen die in het verleden zijn gebeurd en die toch onomkeerbaar zijn.

Het was naief van me om de kooi binnen te komen en mijn nobele doelen uitgebreid toe te lichten. Althans proberen toe te lichten, want zo makkelijk is dat niet gedaan. Cora begrijpt me, dat maakt haar zo super. Dat maakt de pijn zo groot dat ik hier zit met opgekropte gevoelens. Brieven schrijven is toch anders dan dingen uitspreken face to face. Dat maakt de pijn zo groot als koelkast Cora niet kan ontdooien in de kooi. Dat neem ik haar niet kwalijk, want zij heeft nooit voor een huis met camera's gekozen waarbij een tonnetje streamers meekijken. Pas na 3,5 uur wennen, pas nadat ik een deken over onze hoofden trok in bed, toen voelde ik nog sterker dan normaal (haha letterlijk, maar ook figuurlijk) waarom ik Cora zo bijzonder vind.

Ze kent mijn verleden, mijn zwakke kanten, mijn sterke kanten, de issues waar ik mee in de knoop lig, familie relaties etc. Ze kan mijn onvolkomendheden (wat ieder mens heeft) goed accepteren en relativeren. Ze ziet heel goed de sterke punten in mijn karakter en de mogelijkheden die daaruit voort zouden kunnen vloeien in de toekomst, mits bepaalde destructieve karaktertrekjes in toom zouden worden gehouden. Pas toen ik haar ook nog eens gerust stelde dat het toch niet in de uitzending zou komen, omdat er harde muziek vanuit de chil room ons half overklonk...toen pas kwam Cora verbaal los zoals ik haar ken. Haar snelle analyses en mening over de zaken die bij me spelen doen me zo goed. Die zaken zal ik hier niet verder bespreken.

Het doet pijn om bij Cora tranen te zien. Dan heb ik toch de neiging om op te stappen. Dan besef ik dat ik niet kan opstappen, omdat mijn kansen in het dagelijks leven bar slecht zijn als ik een 'normaal' pad zou volgen wat de massa volgt. Als ik dit zo voor mezelf redeneer, dan weet ik wat me te doen staat.

Het is een noodzaak om gewicht te verliezen. Niet alleen, omdat mijn levensverwachting anders significant daalt. Maar ook om in deze wereld van vooroordelen, stigma's, dogma's en discriminatie sociaal te overleven. Dat doe ik niet door 5 kilo aan te komen, nadat ik er net 20 kwijt ben in de kooi. Ik mag van Cora tot 26 februari ,21:01, 2008 blijven. Daarna moet ik weglopen. Het dilemma van mijn leven. Mijn enige echte concurrent Huupie weet dat ook. Op een gegeven moment zal ik een verschrikkelijke keuze moeten maken. Het probleem is dat ik geen andere keus heb dan (op tijd te)winnen. Ik riskeer graag mijn leven om te winnen, want als ik verlies heb ik geen leven over. Ach...over die shit moet ik het niet hebben. Het heeft geen zin. Mensen zullen het pas begrijpen als ze mijn autobiografie lezen.

Het beste ervan maken. In ieder geval de 120 kilo bereiken. Verder blijf ik hier mijn ding doen, beetje schrijven, beetje terror, beetje rans. Ik moet zorgen dat ik niet dood ga aan uitputting voor 23 september. Ik moet zorgen dat ik fitter (dus slanker) wordt om na 23 september klaar te staan. Als ik verlies heb ik tenminste nog een betere gezondheid.

Damn wat mis ik nu mijn grote liefde. Het wordt maar weer tijd om toe te geven aan mijn narcistische trekje en Cora te vergeten, anders trek ik 't niet meer.

Weet je? Er is nooit een andere mogelijkheid voor me geweest. Ik kon niet anders dan de kooi ingaan. Cora weet waarom en ik leg het niet verder uit. (koop mijn autobiografie maar binnenkort!) Nu zit ik in de kooi. Zijn bepaalde variabelen duidelijk uitgekristalliseerd, maar kan ik nog steeds niet stoppen met de kooi. Ten eerste kost het me 10 duizend euro die ik met een wankele, externe financieringconstructie heb neergezet, maar waarvoor ik wel hoofdelijk aansprakelijk ben. Ten tweede....en dan?!?! Ik geloof in Cora, maar ik geloof op dit moment niet in mezelf. In de zin van fysiek in staat zijn, mentaal gestructureerd genoeg zijn en maatschappelijk geaccepteerd genoeg zijn om te kunnen bereiken wat ik wil bereiken, waartoe ik mezelf wel in staat acht.

Maatschappelijk acceptatie wordt in grote zin belemmerd door mijn extreme overgewicht. Mijn conditie is suboptimaal, of beter gezegd brak. De gematigdheid in denken, de rust in mijn koppie vinden die ik nodig heb...die ontbreekt. Dat is zo geweldig aan Cora. Zij brengt me naar een niveau die ik zonder haar nooit zou kunnen halen. Ze kapt me op tijd af, of stimuleert me juist om door te zetten. Het stukje extremiteit in mijn karakter (of ik doe iets niet, of ik doe iets meteen heel goed) matigt zij. Hoewel ik besef dat het een zwakte in mijn karakter is, is het erg moeilijk voor me om ook daadwerkelijk verbeteringen te implementeren. (net als dat iedereen weet dat roken slecht voor je is op lange termijn, maar er toch weinig aan doet) Dan is het zo fijn dat er iemand naast je staat als je dreigt te verzuipen.

En zelfs dit!!! Alles wat ik hier schrijf...dat snapt Cora als geen ander. Het komt terug in onze briefwisseling, steeds weer. Cora is mijn muze. Cora gunt me deze kans die ik al jaren zoek. Cora wordt niet boos in brieven. Ze weet dat ik slecht reageer op bepaalde manieren waarop iemand mij benaderd. Ze geeft haar mening, voorbeelden, andere gezichtspunten...om samen met mij te werken naar een breder begrip, ook voor haarzelf. Ze dwingt niks af, ze weet wat er vroeger heeft afgespeeld. Ze heeft het vertrouwen in me dat ik keuzes verander, nuanceer of compleet verwerp. Iets waar ik naar verlang, omdat ik vroeger vaak machteloos heb gestaan in discussies door dreigementen.

Hoe kan ik in godsnaam deze dame alleen thuis laten zitten? Van die ene kleine miniscule kans afgezien, een 2e Cora vindt ik nooit meer. Ik ben een heel apart figuur die een vrouw nodig heeft die mijn semi gestoorde persoonlijkheid kan doorgronden. Want ik ben echt een beetje gek, maar (thuis! niet in de kooi) echt aan de positieve kant van het spectrum. Ik heb een tijdje niet kunnen geloven wat Cora in me ziet. Nu twijfel ik niet meer aan haar. Shame on me, want het heeft haar pijn gedaan dat ik niet (snel) wilde geloven.

Ik kon het vanwege bepaalde redenen (zie autobiografie) moeilijk geloven. Ik kon het ook moeilijk gokken. Voor Cora is dat een stuk makkelijker, omdat ze een zachte ondergrond heeft om op te vallen. Als ik gok en Cora geeft er de brui aan dan ben ik echt goed de sjaak. Daarom ging ik toch de kooi in. Hoe meer we schreven...al deze punten nog veeeel uitgebreider dan hier....hoe meer begrip zij voor mijn onoplosbare dilemma kreeg. Hoe meer empathie ik voelde naar alles wat ze schreef. Hoe meer we er samen van overtuigd raken dat we de rechten van ons verhaal moeten verkopen aan een filmstudio, want dit is een liefdesdrama die niet te filmen is. Eerder een serie a la Dawson's Creek. Bij gebrek aan productie kapitaal kan ik maar beter beginnen met een boek te schrijven.

Wordt het geen commerciele meevaller, dan doe ik ook echt voor mezelf. Structruur aanbrengen in chaos, verklaren en analyseren.

mvg,

De verloren romanticus.