Want het hebben van 'zorgen' is mijn zwakke kant. Alhoewel, zelfs dat durf ik in twijfel te trekken en zeker af te zwakken. Is het wel zo zwak? Ligt het wel verscholen in mijn karakter dat al dan niet genetisch of mimetisch is vorm gegeven?

Ik was erg rustig tijdens de stemming, omdat ik weer angstig dreig vast te klampen aan slechte ervaringen uit het verleden. Ik dreig toe te geven aan alles wat door anderen, maar ook door mezelf er jarenlang is ingestampt.

Het begon allemaal na het bericht van de examencommissie dat mijn verzoek is afgewezen. Ik krijg geen toekenning van studiepunten voor het tentamen dat ik wel met voldoende resultaat heb afgesloten, maar waarvan ik op technische gronden, het missen van 2 colleges doordat ik in de kooi zit, ben uitgesloten. Het precieze verhaal over de examencommissie zal ik in een latere post uitvoerig beschrijven. Ik beschrijf nu alleen mijn gevoel die uit de afwijzing ontstaan is.

Ik voel me genaaid. Wat een onrecht, wat een onbegrip, wat is de wereld toch hard. Dit geintje kost me bakken met geld. Ik heb op zich wel vertrouwen in het feit dat er een financiele oplossing mogelijk is. Ik heb er rationeel vertrouwen in, maar niet gevoelsmatig. Mijn verleden haalt me in, ik durf niet te geloven, net zoals ik niet in Cora durfde te geloven. Het lijkt soms gewoon te mooi om waar te zijn. Het is naar om te zeggen, maar ik wil toch echt alles eerst zien en dan pas geloven. Ik ben al te vaak de lul geweest. "Misschien", "afwachten"...allemaal heel leuk in het leven. Maar er kunnen wel 100 dingen tussen komen, daardoor het feestje alsnog niet doorgaat.

Het probleem van 'zorgen' is dat ze uitmonden in onzekerheid. Ik weet nog goed toen ik met onze huispsycholoog Anita sprak. Ik stelde dat ik hier in de kooi niet goed uit de verf kwam (in die passieve beginweken), doordat ik een en al onzekerheid heb. Zowel in de kooi als buiten de kooi. Haar zegje daarop is standaard old school. "Jaap, er is geen zekerheid in het leven." Tezamen met mijn vader's uitspraak "je moet soms gokken in het leven" die hij me zei toen we het hadden over geleend kapitaal investeren om in particuliere productie mijn boek(en) uit te geven, besef ik wel dat de enige constante in het leven van een mens is, dat er variabelen bestaan.

Toch durf ik te stellen en te verdedigen dat het wel heel moeilijk is om van mijn kant keuzes te maken. Dat gaat te diep voor dit bericht, zie autobiografie.

Ik ben iemand die van jongs af aan zijn eigen 'Angstgegner' is geweest. Hoe of wat leg ik verder niet uit. Het komt erop neer dat ik heel gevoelig ben voor angsten. Cora en ik hebben heel serieus gecorrespondeerd over ons huwelijk. Veel mensen denken dat wij helemaal gek zijn geworden om na een relatief korte tijd samen al te gaan trouwen. Daar is heel veel voor te zeggen en er is heel veel tegen te zeggen, alles wat gezegd wordt tegen ons 2en is an sich pertinent waar. Alleen voor deze uitleg is weer een heel nieuw bericht nodig. Waar het omgaat is dat we uitvoerig, brieven van 10 pagina's schrijven was eerder regel dan uitzondering, allerlei factoren hebben geanalyseerd. Mijn antwoord op Cora's vraag wat mijn grootste angst is dat ons van geluk kan weerhouden is: "de angst dat ik mijn angsten niet kan onderdrukken". Hoewel het poetisch klinkt, meen ik dit 100%.

Ik heb de slechte eigenschap, geef ik ronduit toe, om mezelf vast te bijten in de 'worst case scenario'. De negatieve tapes blijven maar in mijn koppie ronddraaien. Ondanks dat ik nu volwassen ben en qua denkwijze volledig onafhankelijk ben van de mensen waar je als kind en tiener tegen opkijkt, heb ik er moeite mee de negatieve ingestampte praatjes een halt toe te roepen.

De tranen na het lezen van de examencommissie brief waren echt, het deed me fokking pijn. Ik kon het niet geloven. (later meer in een ander bericht) Ik sloeg na de tranen om in een frenzy van getier en woede. Maar het deed me meer dan ik had verwacht. Je kunt wel geruststellende woorden horen, kansen zien om alsnog proberen het aan te vechten. Maar realiteit is dat je ernaast zit. Dat je het niet hebt en dat je moet zorgen dat je het wel krijgt. Dat is het mooie van het boek "Life strategies" van Dr.Phil. In zijn eerste hoofstuk zegt hij dat alle goedgelovige, naieve mensen eens verdomd snel wakker moeten worden, omdat de wereld niet eerlijk is. Als je niet voor jezelf opkomt, als je het niet voor jezelf regelt, dan gaan anderen er met de buit vandoor. Er zijn winnaars en verliezers, zo stelt hij. Op dit moment ben ik een grote verliezer op tal van terreinen, en terecht! Ik heb zelf volop domme keuzes gemaakt. Geef ik ruiterlijk toe. Maar ik ben niet helemaal mongool.

Daar had ik het nog over met Huub. Hij vond het bericht "Cora de muze" erg mooi geschreven. Waarop ik zei "als er aan de ene kant van het geluksspectrum mensen zijn die 10 miljoen euro in de loterij winnen, dan zijn er aan de andere kant van het spectrum mensen die relatief gezien meer pech dan anderen hebben gehad". Het probleem is alleen dat het heel snel voor de buitenstaander lijkt alsof je een aansteller bent, dat je externe omstandigheden de schuld lijkt te geven en geen eigen verantwoordelijkheid durft te accepteren. Weet je wat? Ik doe het allebei. JA, ik geef externe omstandigheden de schuld, 100% terecht. JA, ik geef mezelf de schuld.

Al zeg ik het zelf, als er iemand een cosmische, paranormale, buitenwereldse emmer fucked up niet te filmen reeks van anti-synergetische gebeurtenissen heeft meegemaakt die tot een oerknal in Jaaps koppie en leven hebben geleid dan ben ik fucking hel ik het wel. Tja...lijkt een mooie uitvlucht. Lijkt het spelen van de slachtofferrol. Ach.....

Over het schoolgebeuren zat ik dus te overpeinsen welke mogelijkheden er waren om in beroep te gaan. Hoe zal ik de Erasmus benaderen? Ga ik mijn scherpe Kingjaap tong erop los laten? Ik vind wel dat ik het recht heb mijn mening te verkondigen tegen een publieke instantie. Wel lullig dat mijn website veel groter is dan de site van de universiteit haha. Het is wijs een raadsman te zoeken die gespecialiseerd is in examenreglementen, alvorens ik scherp ga schrijven. Niet meteen verbaal nucleair alles opblazen. Eerst de weg van harmonie bewandelen. Daarna kan ik altijd nog een persoonlijke vete gaan voeren. Dingen moeten geregeld worden om de schoolangst op te lossen. Dan is dat maar klaar. Ik ben alleen afhankelijk van anderen, waar ik de zenuwen van krijg.

Ik ben nu met een plan bezig om in beroep te gaan tegen de beslissing van de examencommissie. Meer nieuws volgt snel.

mvg,

De in zichzelf gekeerde.